Eerste teken van leven

We beginnen al aan dag 3. Het gaat vlug. De reis begon een beetje minder want ons 1 maand oude toestel toonde nog wat kinderziektes. Het deed ons 3,5 uur later pas opstijgen. Maar tijd hebben we er niet door verloren. In Doha moesten we normaal 3 uur wachten maar onze aansluitende vlucht was op ons aan het wachten. Ons volgend vliegtuig stond naast ons op de tarmac al te wachten; we zaten er binnen de 10 minuten in. Nog even checken of onze buggie wel goed kwam en opgestapt. Ik had mijn eerste vlucht gedeelte ook al goed ingezet met een paar medepassagiers; 2 indiers die in Turnhout een restaurant uitbaatten; een paar wisky's gingen er goed in. 2de vluchtgedeelte: een paar pogingen tot slapen maar de kwaliteit erin krijgen was moeilijk. We stapten uit en de warmte deed al goed. Wat geld uit de ATM en met de taxi naar de stad in 40 minuten. Wel zonder buggie verdorie die gingen ze nasturen. We kwamen later te weten dat ze niet wisten wanneer, pfff. Gedurende de dag er al goed ingevlogen. Ettelijke heerlijke Tuk Tuk tochten, de rivier al eens bezocht, een eerste heerlijke tafel gevuld ergens in een achterstraatje, Chinatown impressies opgedaan, ellenlange discussies met tuk tuk bestuurders die het over sponsors hadden en ons aan stoffenwinkels afzetten, het zwembad aandoen, baantjes trekken, s'avonds naar een markt gezocht en niet gevonden, weer heerlijk gegeten in een straatnis ergens. Gemiddelde prijs per persoon; 1 euro, en dat voor de meest heerlijk onbekende gerechten. Om 8 uur zaten we op onze bedden in onze trouwens mooie kamers; uitgeput, moe. De honger naar slaap was groot en we gingen niet er zonder zitten. Bijslapen was de boodschap. Tot het volgende nieuws, luitjes!